ฟังหลวงปู่เณรคำเทศนาสั่งสอน (2)

8/15




9/15




10/15




11/15




12/15




13/15




14/15




15/15

ฟังหลวงปู่เณรคำเทศนาสั่งสอน (1)

ฟังหลวงปู่เณรคำเทศนาสั่งสอน...


2/15




3/15




4/15




5/15




6/15




7/15

แก้ไขการทำแท้ง

หลีกเลี่ยงภาษี

แรงกตัญญู

ฝึกเจริญสติ

เราฟังธรรมออนไลน์เรื่องการดูจิตของหลวงพ่อปราโมทย์ ปราโมชโช
ฟังแล้วก็ลองมาฝึก...ช่วงแรกๆ เหมือนจะง่ายแต่ก็ไม่ง่าย เพราะก็หลงกันทั้งวัน
อ่านหนังสือของคุณดังตฤณ...ซึ่งเป็นการเจริญสติ และแนวทางปฏิบัติ
และฟังเทศน์จากเว็บฟังธรรมออนไลน์ของหลวงพ่อพุธ...
แล้วก็เอามาผสมผสานประยุกต์เข้าด้วยกัน...
เพราะเป็นแนวทางที่สามารถไปด้วยกันได้...สำหรับเราคิดว่างั้นนะ

ฝึกอย่างไร...เราใช้วิธีรู้เวลาเราหายใจเข้าออก...เท่าที่จะรู้ได้
รู้ความรู้สึก...เท่าที่จะรู้สึกได้
บางวันเผลอไปทั้งวันก็มี...มานึกขึ้นได้อีกที..ก็หมดวันซะละ

สรุปได้ว่า...หากจะเจริญวิปัสนาไปอย่างเดียวเลย...ทำไม่ได้
เจริญสมถกรรมฐานอย่างเดียวเลย...ก็ทำไม่ได้อีก
เพราะเราต้องมีจิตใจที่ตั้งมั่น และมีสติพร้อมกันไปด้วย

ช่วงนี้สติไวขึ้นมาหน่อย...
เวลาโกรธรู้ว่าโกรธแต่บางทีมีพลั้งหลุดไปก่อนแล้วถึงจะรู้ทัน
(นี่เรียกว่าสติไวขึ้นมาแล้วนะคะ..ถ้าไม่ไวจะยังไงเนี่ย)
แต่เราจะหายโกรธได้ทันทีที่รู้ตัว...ไง

ยังต้องฝึกกันต่อไป

ตั้งใจ..เพื่อสัจจะ

พออายุมากขึ้นๆ การนั่งสมาธิมันชักลำบากนะคะ (ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 35 ละ)
เคยตั้งใจจะนั่งสักครึ่งชั่วโมงยังไม่ได้เลย...
บางทีลืมตาขึ้นมาดูเวลาเหลืออีกแค่นาทีก็ทนไม่ไหว

รู้สึกว่าเราชักเหยาะแหยะเหลวไหลไม่ได้ความ
เมื่อวานเลยลองตั้งใจนั่งให้ได้ 2 ชั่วโมง
สวดมนต์และตั้งสัจจะว่าถ้ายังไม่ถึง 2 ชั่วโมงจะไม่ลุกเด็ดขาด
ไม่ได้คิดถึงว่าจะได้สมาธิหรือไม่อย่างไร
แค่รักษาสัจจะนี้ให้เป็นเบื้องแรก...
ก่อนที่จะไม่มีสัจจะใดเลยที่ตัวเองสามารถรักษาไว้ได้

อืมม...ชั่วโมงแรกผ่านได้ด้วยดีค่ะ
พอสักพักความปวดเมื่อยเริ่มเข้ามาเบียดเบียนสังขารนี้
ต้องสู้กันระหว่างจิตใจ กับความปวดเมื่อย
พระเก่งๆ หลายท่านบอกว่ากายนี้ไม่เที่ยง..ไม่ใช่เรา
มาลองดูกันว่ามันไม่ใช่เราจริงรึเปล่า
เราก็เอาจิตเข้าจับตรงที่ปวด..
แรกๆ ก็เห็นว่ามันคนละส่วน...จิตส่วนหนึ่ง กายส่วนหนึ่ง
แต่ความปวดกับกายยังอยู่ด้วยกัน..ยังแยกไม่ได้
ดูเข้าไปตรงความปวดกับสังขารตัวเอง..ก็ยังแยกไม่ได้
ความเขลาเบาปัญญาของเราหนอ
นานเข้าๆ พระท่านบอกว่าเดี๋ยวมันก็หายไป
ไม่เห็นมันจะหายไปจากเรา...ขาก็ยังปวดอยู่นั่นเอง
เฮ้อ...! ถอนหายใจให้กับความโง่ของตัวอีกครั้ง

สักพักเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น...อิอิ
เหมือนสวรรค์มาโปรด...
เรานั่งได้ครบ 2 ชั่วโมงตามสัจจะที่ตั้งไว้
ครั้งนี้ทำได้...เดี๋ยวก็ทำได้ดีขึ้นเองแหละ
ให้กำลังใจตัวเองไว้